De laatste weken spannen politici van allerlei kleuren zich in voor de verbreding of rechttrekking van allerhande Oost-Vlaamse autowegen. Woensdag bespreekt het Vlaamse Parlement een motie waarin de meerderheidspartijen vragen om dringend werk te maken van oude koeien als de N42, N60 en N41. Politici blijven geloven in het aftandse achterhaalde dogma van economische bloei door méér wegenbouw. Fijn stof, klimaatwijziging, verkeersbeheersing én de gezondheid van de bevolking zijn zaken die blijkbaar minder doordringen.

 

Zowel binnen het Vlaams Parlement als binnen de provincieraad dringen politici aan op ontplooiïng van méér wegen: de N41 moet het verkeer tussen Aalst en Dendermonde makkelijker maken. De N42 moet op 4 rijstroken en moet rechtgetrokken worden in Herzele, de N 60 moet in Ronse door de stad gejaagd worden via tunnels en bruggen. In het geval van de N41 is dit zelfs  volledig in tegenspraak met de beslissing van de Vlaamse regering van 1997 in het kader van het RSV om zeker geen nieuwe verbinding te maken tussen E17 en E40 en de doortrekking van de N41  te schrappen.

 

Op al die plaatsen worden mensen onteigend, worden landschappen verwoest, dient men te bouwen in grondverschuivingzones, de nachtrust van mensen te storen. Recent nog maakte men bekend dat metingen van de Provincie Oost-Vlaanderen uitwijzen dat de bewoners langs de N42 geluidshinder te verduren krijgen die vergelijkbaar is met die van de luchthaven van Zaventem.

 

Dit proces verloopt niet zonder slag of stoot: in Herzele vb. blokkeerden bewoners de onteigeningen voor de Raad van State. Die was immers van oordeel dat politici objectieve argumenten moeten gebruik om dit soort van onteigeningen te motiveren, niet alleen de eigen wil of de zogezegde ‘maatschappelijke consensus’ die er niet is.

 

Tegelijkertijd negeert men de echte problemen van vandaag: dat fijn stof een bedreiging voor de volksgezondheid is, dat weten we allemaal. Dat het klimaat uit zijn voegen barst en voor méér overstromingen, droogtes en rampen zorgt, weten we ondertussen ook.

En toch blijven onze politici gaan voor nog meer verkeer. Dat levert hilarische beelden op in de Oost-Vlaamse pers, zoals fietsende politici langs de N42.

Meestal worden daarbij verschillende drogargumenten gebruikt:

 

WERKGELEGENHEID: Sinds het Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen liggen de economische assen van Vlaanderen vast. De mensen wijsmaken dat er buiten deze assen grote tewerkstelling mogelijk is, is de eigen onkunde verhelen om economische alternatieven in de eigen regio te realiseren. Het zuiden van de provincie is een pendelstreek:  het is eerlijker en comfortabeler om mensen aangename en snelle treinverbindingen te bezorgen dan ze te doen geloven dat er ooit werk komt in eigen streek.

 

VEILIGHEID: Door het rechttrekken en verbreden van wegen zouden er minder ongevallen zijn, beweert men. Alle bestaande cijfers wijzen er op dat er evenveel of méér doden vallen langs rechte en brede stukken weg dan langs kronkelende of kleinere wegen. Men investeert beter in het veilig maken van de bestaande wegen.

 

De Oost-Vlaamse milieubeweging verzet zich dan ook niet tegen projecten die de druk op het leefmilieu en de leefbaarheid vergroten en  tegelijkertijd miljoenen euro’s kosten. Die centen kunnen elders gebruikt worden  bij de rechtstreekse verschaffing van werkgelegenheid of het behouden en verstevigen van (gedecentraliseerde) openbare diensten.

 

Temeer omdat het niet louter gaat om het verbeteren van een paar toevallige wegen, maar om het creëren van nieuwe vervoersassen in Oost-Vlaanderen die het moeten mogelijk maken om de overvolle autostrades te ontlasten. Tegen het Structuurplan in creëert men eigenlijk nieuwe routes tussen het Zuiden van Nederland, de Antwerpse haven en het Noorden van Frankrijk. De bewoners hebben er inderdaad niks aan, ze krijgen voorbijrazend verkeer in plaats van investeringen in openbare dienstverlening voor de eigen streek! Oost-Vlaanderen zou duizend keer méér gebaat zijn met een verbeterd en goedkoop openbaar vervoer én investeringen voor vrachtvervoer over water en spoor.